Ο Andre Thigpen, ένας εργαζόμενος στα McDonald’s του Λος Άντζελες, λέει ότι “ο αγώνας δεν θα τελειώσει μέχρι να πάρουμε 15$/ώρα και συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Όπου κι αν χρειαστεί να πάμε… εμείς θα τα κερδίσουμε!”
Με άλλα λόγια: η μαχητικότητα της εργατικής αξιοπρέπειας στην υπερατλαντική εκδοχή της.

Χιπ χοπ στρατευμένο στους σκοπούς του εργατικού αγώνα!


“Σε καμία πολιτεία των ΗΠΑ δεν μπορεί κάποιος που δουλεύει full time με βασικό μισθό να συντηρήσει ένα διαμέρισμα με μια κρεβατοκάμαρα, σε μια μέση τιμή ενοικίου.”
– Πηγη: National Low Income Housing

Μήπως στα μέρη μας μπορεί;
Με πλήρης ή μερική απασχόληση, πρέπει ο καθένας να έχει την δυνατότητα στέγασης με βάση τον κατώτατο μισθό!


“Δουλεύω πολύ σκληρά και το κατάστημα στο οποίο εργάζομαι αποκομίζει μεγάλα κέρδη για να αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ την κοινωνική μέριμνα για να επιβιώσω και να μεγαλώσω τον γιο μου.
Δεν είναι δίκαιο και όλοι θα κέρδιζαν αν οι μισθοί ήταν υψηλότεροι.”
– Betty Douglas, εργαζόμενη των McDonald’s στο ST. Louis

“Η πολιτεία του Los Angeles ανέβασε το βασικό ωρομίσθιο για σχεδόν ένα εκατομμύριο εργαζομένους κατά 6 δολάρια.
Αυτή είναι μια άμεση συνέπεια του κινήματος Fight for $15.
Αυτό που πριν μόλις έναν χρόνο θεωρείτο γελοίο κι απίθανο έχει γίνει το πιο επιτυχημένο εργατικό κίνημα στη χώρα.”
– Mark Bittman, New York Times